Διαλειτουργικότητα

Ορισμός

(βλέπε Πλαίσιο Διαλειτουργικότητας Δημοσίων Υπηρεσιών, σελ. 10)

Ακολουθώντας την κατεύθυνση του EIF, ως διαλειτουργικότητα νοείται η ικανότητα των οργανισμών να αλληλεπιδρούν προς την κατεύθυνση της επίτευξης αμοιβαίως ωφέλιμων στόχων, οι οποίοι αφορούν στην ανταλλαγή πληροφοριών και γνώσης μεταξύ των εν λόγω οργανισμών διά μέσου των επιχειρησιακών διαδικασιών που υποστηρίζουν, με αξιοποίηση των οικείων συστημάτων πληροφορικής και επικοινωνιών για τη μεταξύ τους ανταλλαγή δεδομένων.

Οφέλη από την χρήση

(βλέπε mosaico)

  • Επιταχύνει τη διαδικαστική αποτελεσματικότητα σε διοικητικές λειτουργίες που απαιτούν την κοινή χρήση και τη μετάδοση μη αυτόματων πληροφοριών μεταξύ διαφορετικών οντοτήτων και οργανισμών.
  • Βελτιώνει τη διαφάνεια στη χρήση των προσωπικών δεδομένων με ηθικό και νόμιμο τρόπο.
  • Αυξάνει την εμπιστοσύνη των πολιτών παρέχοντας αποτελεσματικότερες και ταχύτερες υπηρεσίες.
  • Μειώνει τα σιλό πληροφοριών και αυξάνει την ικανότητα επαναχρησιμοποίησης δεδομένων στη Δημόσια Διοίκηση.
  • Τυποποιεί τον τρόπο με τον οποίο παρέχονται ψηφιακές δημόσιες υπηρεσίες στις διάφορες οντότητες και οργανισμούς, διευκολύνοντας την πρόσβαση των χρηστών.
  • Συμβάλλει στην εύκολη συλλογή δεδομένων.
  • Μειώνει την εξάρτηση από εξωτερικούς προμηθευτές, διευκολύνοντας τη μετάβαση σε πιο προηγμένες τεχνολογικά λύσεις ή λύσεις χαμηλότερου κόστους.
  • Μειώνει το κόστος ανάπτυξης μεμονωμένων λύσεων για κάθε οντότητα.
  • Επιτρέπει την ανάπτυξη μεγαλύτερου αριθμού κοινών υπηρεσιών μεταξύ της Δημόσιας Διοίκησης (και των ιδιωτικών φορέων).

Θεσμικό πλαίσιο

Καλές πρακτικές

Βλέπε 77 απαιτήσεις του Πλαισίου Διαλειτουργικότητας Δημοσίων Υπηρεσιών.